ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ - "ΒΑΔΙΖΟΝΤΑΣ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ"

"Ο άνθρωπος είναι αυτό που ζει και αυτό που σκέφτεται. Ο άνθρωπος είναι οι άλλοι που συναντά και τα βιβλία που διαβάζει. Ο πατριωτισμός μου ειδικά ήταν ο πατέρας και η μάνα μου. Είχα απ' τη δεύτερη μια χαμένη πατρίδα, που δεν επρόκειτο ποτέ να τη γνωρίσω. Κι από τον πρώτο, δύο πατρίδες :  μια μυθική, την Κρήτη, και μια πραγματική, την Ελλάδα. Η Ελλάδα των σχολείων ήταν για να την κλαις. Της επαρχίας ήταν να τη λυπάσαι. Και της εξουσίας ήταν να την τρέμεις. Ποια να διαλέξω ; Η πατρίδα της μικρής μας πόλης, με τα παιδιά της συνοικίας, είχε πρόσωπο στην αρχή εχθρικό, άγριο, και εμένα με φόβιζε. Μόλις ημέρευε με το χρόνο, τότε αλλάζαμε πόλη και πάλι από την αρχή. Στο τέλος συνήθισα. Η πατρίδα μου ήταν το σπίτι μου. Οι δικοί μου."

"Οι δρόμοι του Αρχάγγελου" - Αυτοβιοβγραφία, τόμος Α', 1943

Σαν σήμερα, στις 29 Ιουλίου 1925, γεννήθηκε στη Χίο ο Μίκης Θεοδωράκης

 

ΠΑΜΠΛΟ ΝΕΡΟΥΔΑ - "ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΣΟΥ"

Στέρησέ μου το ψωμί, αν θέλεις,
στέρησέ μου τον αέρα, αλλά
όχι το γέλιο σου

Μη μου στερήσεις το τριαντάφυλλο,
το κομμένο ανθάκι του αγρού,
τον πίδακα που απρόσμενα
εκρήγνυται μες στη χαρά σου,
το άξαφνο ασημένιο κύμα
που μέσα σου γεννιέται.

Είναι σκληρός ο αγώνας μου
κι επιστρέφω
με τα μάτια κουρασμένα,
φορές έχοντας δει
τον κόσμο που δεν αλλάζει.

Μα μόλις μπώ το γέλιο σου
ανεβαίνει στους ουρανούς να με ψάξει
κι ανοίγει για μένα
όλες τις πόρτες της ζωής.

Αγάπη μου, την πιο σκοτεινή ώρα
πετράδια χύνεται το γέλιο σου
Κι αν ξαφνικά δεις
το αίμα μου να λεκιάζει τις πέτρες του δρόμου
γέλα, γιατί το γέλιο σου θα ναι στα χέρια μου
δροσερό σπαθί

Κάθε φθινόπωρο, πλάι στη θάλασσα
θέλω το γέλιο σου να υψώνει
τον αφρισμένο καταρράκτη του.
Και κάθε άνοιξη, αγάπη,
ποθώ το γέλιο σου όπως
εκείνο το άνθος του ονείρου,
το γαλάζιο λουλούδι, το τριαντάφυλλο
της πολύβουης πατρίδας μου.

Γέλα με τη νύχτα, με τη μέρα,
με το φεγγάρι
γέλα με τα φιδωτά νησιώτικα δρομάκια
γέλα ακόμα
μ αυτό το αδέξιο αγόρι
που σ αγαπά.
Μα κάθε φορά που ανοίγω τα μάτια μου
και τα κλείνω πάλι
κάθε φορά που τα βήματά μου φεύγουν
κι επιστρέφουν
αρνήσου μου το ψωμί, τον αέρα
το φως την άνοιξη
αλλά το γέλιο σου ποτέ.
Γιατί δε θα μπορέσω δίχως του
να ζήσω.

Πάμπλο Νερούντα

 

Σαν σήμερα (12 Ιουλίου 1904) γεννήθηκε ο Πάμπλο Νερούδα.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ : " ΥΠΕΡΟΧΕΣ ΝΥΧΤΕΣ ΤΟΥ ΙΟΥΛΙΟΥ "

Α, υπέροχες νύχτες του Ιουλίου με τα μαντολίνα των τζιτζικιών
και των γρύλων – έλεγε, –
το φωταγωγημένο βαποράκι της κωλοφωτιάς αγκυροβολημένο στο
παλιό τζάκι της καλύβας,
η καλύβα στα καλάμια της ακροποταμιάς –
δε σου ζητούν αποδείξεις,
οι φλέβες του νερού κάτω απ’ το χώμα δίχως ερώτηση,
υπάρχουμε,
μεγάλοι κύκλοι δροσιάς στην πυρωμένη έκταση της
θερινής νύχτας,
τ’ αλώνια με τα άλογα μετέωρα,
οι θεριστάδες κοιμισμένοι στις θημωνιές,
 τα κορίτσια ξύπνια,
η αψάδα του αμπελιού γλείφοντας τη γλώσσα της,
το σκυλί του κυνηγού κοιτάζοντας το φεγγάρι.
Ο μικρός ακούρευτος βοσκός
ένιωσε μονομιάς την ευγένεια των ζώων και των άστρων,
τη ζέστα του μαλλιού, τη δροσιά του νερού,
το χέρι που έλειπε απ’ τη μέση του,
τη μεγάλη απουσία εκείνου που δεν ήξερε πώς περίμενε,
έφτιαξε με θυμάρι μια στρωμνή για δύο
και ξάπλωσε μόνος,
σε λίγο σηκώθηκε κ’ έκλαψε στο λαιμό του κριαριού του,
(μαζί κλάψαμε, για άλλο ο καθένας),
κλαίγανε και τα πρόβατα στην ασημένια νύχτα –
Άγνωστη γνώση
                    γνώση του σώματος,
                                               άγνωστο σώμα.

(Γιάννης Ρίτσος, Ποιήματα, τ. 3^ος, Κέδρος)

ΠΗΓΗ :  https://itzikas.wordpress.com/

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ - "ΘΕΡΙΝΟ ΗΛΙΟΣΤΑΣΙ"

    Α´


Ὁ μεγαλύτερος ἥλιος ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ
κι ἀπὸ τὴν ἄλλη τὸ νέο φεγγάρι
ἀπόμακρα στὴ μνήμη σὰν ἐκεῖνα τὰ στήθη.
Ἀνάμεσό τους χάσμα τῆς ἀστερωμένης νύχτας
κατακλυσμὸς τῆς ζωῆς.
Τ᾿ ἄλογα στ᾿ ἁλώνια
καλπάζουν καὶ ἱδρώνουν
πάνω σὲ σκόρπια κορμιά.
Ὅλα πηγαίνουν ἐκεῖ
καὶ τούτη ἡ γυναῖκα
ποὺ τὴν εἶδες ὄμορφη, μιὰ στιγμὴ
λυγίζει δὲν ἀντέχει πιὰ γονάτισε.
Ὅλα τ᾿ ἀλέθουν οἱ μυλόπετρες
καὶ γίνουνται ἄστρα.
Παραμονὴ τῆς μακρύτερης μέρας.
............................................................... 

Γ´



Λίγο ἀκόμη καὶ θὰ σταματήσει ὁ ἥλιος.
Τὰ ξωτικὰ τῆς αὐγῆς
φύσηξαν τὰ στεγνὰ κοχύλια·
τὸ πουλὶ κελάηδησε τρεῖς φορὲς τρεῖς φορὲς μόνο·
ἡ σαύρα πάνω στὴν ἄσπρη πέτρα
μένει ἀκίνητη
κοιτάζοντας τὸ φρυγμένο χόρτο
ἐκεῖ ποὺ γλίστρησε ἡ δεντρογαλιά.
Μαύρη φτερούγα σέρνει ἕνα βαθὺ χαράκι
ψηλὰ στὸ θόλο τοῦ γαλάζιου -
δές τον, θ᾿ ἀνοίξει.
Ἀναστάσιμη ὠδίνη.

 .................................

  ΙΔ´

Τώρα, μὲ τὸ λιωμένο μολύβι τοῦ κλήδονα τὸ λαμπύρισμα τοῦ καλοκαιρινοῦ πελάγου, ἡ γύμνια ὁλόκληρής της ζωῆς· καὶ τὸ πέρασμα καὶ τὸ σταμάτημα καὶ τὸ πλάγιασμα καὶ τὸ τίναγμα τὰ χείλια τὸ χαϊδεμένο δέρας, ὅλα γυρεύουν νὰ καοῦν. Ὅπως τὸ πεῦκο καταμεσήμερα κυριεμένο ἀπ᾿ τὸ ρετσίνι βιάζεται νὰ γεννήσει φλόγα καὶ δὲ βαστᾷ πιὰ τὴν παιδωμή - φώναξε τὰ παιδιὰ νὰ μαζέψουν τὴ στάχτη καὶ νὰ τὴ σπείρουν. Ὅ,τι πέρασε πέρασε σωστά. Κι ἐκεῖνα ἀκόμη ποὺ δὲν πέρασαν πρέπει νὰ καοῦν τοῦτο τὸ μεσημέρι ποὺ καρφώθηκε ὁ ἥλιος στὴν καρδιὰ τοῦ ἑκατόφυλλου ρόδου.

ΟΡΕΣΤΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ - "ΜΑΡΙΑ, Ή ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ"

«Καθώς

εγώ

τη μυγδαλιά τινάζω

πέφτουν τ’ αμύγδαλα βροχή

κι εσύ

πώς λάμπεις

μα δεν θυμώνεις

μόνο

με κοιτάζεις

και μου χαμογελάς

φεγγοβολώντας

Κι εγώ

τινάζω με

μανία το δέντρο

και Θε μου σε

φοβάμαι και

μ’ αρέσεις

κι όλο βυθίζεσαι στο φως

και μέσα

στην εκτυφλωτική σου λάμψη

σβήνεις

Κι εγώ

τινάζω κλαίγοντας

– γελώντας

και κλαίγοντας –

το δέντρο

και

ξυπνώ

και πια

δεν είναι φως

δεν είναι δέντρο

μόνο δωμάτιο γκρίζο

βουρκωμένο

και βρέχει

βρέχει

βρέχει

και δεν είσαι

κανείς δεν είναι πια

και με σκεπάζουν

άγρια θολά νερά

νερά

και χρόνια»

(Ορέστης Αλεξάκης, από τη συλλογή «Ο ληξίαρχος» )

 

                                         Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΟΡΕΣΤΗΣ ΑΛΕΞΑΚΗΣ

Ο ποιητής Ορέστης Αλεξάκης γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1931 και πέθανε στις 5/5//2015. Σπούδασε νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε ως δικηγόρος στην πρωτεύουσα ως το 1991. Έπειτα έζησε στη γενέτειρά του αλλά και στη Θεσσαλονίκη, πριν εγκατασταθεί μονίμως στην Αθήνα. Παράλληλα με την ποίηση, έγραψε δοκίμια και κριτικά κείμενα. Συνεργάστηκε με πολλά περιοδικά (Ανακύκληση, Το Δέντρο, Ευθύνη, Η λέξη, Πλανόδιον, Πόρφυρας κ.ά.).
Ο Ορέστης Αλεξάκης ανήκε στην δεύτερη μεταπολεμική γενιά των ελλήνων ποιητών. Παρουσιάστηκε στα γράμματα με τη δημοσίευση ποιήματος το 1948 στο περιοδικό «Ελληνική Δημιουργία». Ποιήματά του μεταφράστηκαν στην αγγλική, ισπανική και σερβική γλώσσα ενώ τιμήθηκε για το έργο του με το Βραβείο Νικηφόρου Βρεττάκου.
Στα πρώτα του ποιήματα είναι εμφανείς οι σολωμικές αντηχήσεις και η απεικόνιση της συναισθηματικής - ερωτικής ζωής μέσα από τη χρησιμοποίηση των μύθων, ενώ στη συνέχεια προσέγγισε συμβολικά την ελληνική ιστορία.

Από το 1980 και μετά η ποίησή του έγινε πιο λιτή, πιο στοχαστική ταυτοχρόνως όμως πιο υπαινικτική και υπαρξιακή. Στράφηκε δε και πάλι στη ρυθμική και ομοιοκατάληκτη ποίηση, ανασυνδεόμενος με την επτανησιακή παράδοση.

Έργα του: Η Περσεφόνη των γυρισμών (1974), Οι κόνδορες και το αντιπρανές (1982), Η λάμψη (1983), Βυθός (1985), Ο ληξίαρχος (1989), Αγαθά παιγνίδια (1994), Νυχτοφιλία (1995), Υπήρξε. Επιλεγμένα Ποιήματα (1999), Μου γνέφουν. Έμμετρα ποιήματα (2000), Θίασος στην εξέδρα (2006), Το άλμπουμ των αποκομμάτων (2009).

Από τις εκδόσεις Γαβριηλίδη κυκλοφόρησε το 2011 η συγκεντρωτική έκδοση «Ποιήματα 1960 - 2009)» ενώ το 2014 κυκλοφόρησε «Το ρόπτρο» από τις Εκδόσεις των Φίλων, με επιλεγμένα ποιήματά του.

 

ΠΗΓΗ : http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=705208

"Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΩΝ ΚΕΡΑΣΙΩΝ" ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ

 Emile Vernon

Ο καιρός των κερασιών Les temps de cherishes (Aπόσπασμα)

Στην θαρραλέα πολίτη Λουΐζα ,νοσοκόμα στο οδόφραγμα
Της παρισινής Κομμούνας στην οδό Fountaine –Au-Roi

Την Κυριακή 28 Μαρτίου 1871

….. Μέσα σε αυτήν την δεντροστοιχία του ονείρου θα βαδίσουμε μόνοι
Και θα ευχόμαστε ατέλειωτη να ναι
Αφού μόνο χάρη σε μας ωρίμασαν σήμερα τα  κεράσια
Και το αηδόνι ξέρει το τραγούδι του να τραγουδάει πια
Αγαπώ τον καιρό που της κερασιάς το άνθος την καρδία τρυπά
Αυτός ο πόνος είναι κακός όπως η ωρίμανση του Μάη
Εγώ πάντα ξέρω πως την καρδιά μου θα πληγώσεις
Και όμως την αγάπη μου σου δίνω ,είναι δική σου!
Πάλι τα κεράσια ωρίμασαν και στέκομαι μόνη μου εδώ
Και το αηδόνι το τραγούδι του δεν θα τελειώσει…..

Jean Baptist Clément (1836 - 1903), ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΤΗΝ  ΛΟΥΙΖΑ

 Emile Vernon

Στη ρίζα εμπρός της κερασιάς κοντά στον φράκτη
Με τον οπό του δέντρου στα μαλλιά και τη γεύση του στο στόμα
Με δυο κεράσια στα μαλλιά   
Με όλον τον όλβον τ’ ουρανού μες στην ψυχή της
         Ανδρέας Εμπειρίκος, Η κερασιά

Theo van Rysselberghe

Από το όνομά σου ξεκινά η άνοιξη,
Απ' τις συλλαβές του κρέμουνται κόκκινα κεράσια.

(Κώστας Μόντης)  

Νικόλαος Γύζης

Οι κερασιές θ’ ανθίσουνε κι εφέτος 

στην αυλή.

Και θα γεμίσουν μ’ άνθη, το παρτέρι.

Μικρή που είναι η άνοιξη σαν είσαι δίχως ταίρι-

Πικρή πουν’ η ζωή.

                     Μενέλαος Λουντέμης

 Sir Lawrence Alma - Tadema

Θα σου φέρω απ' τα βουνά λουλούδια εξαίσια, κλέλιες, ζουμπούλια και βελανίδια γεράνια, κι ένα κοφίνι φιλιά.

Θέλω να κάνω μαζί σου αυτό που κάνει κι η άνοιξη στις κερασιές.

Πάμπλο Νερούδα

ΛΕΜΟΝΑΔΑ ΜΕ ΚΡΟΚΟ ΚΟΖΑΝΗΣ

 Ένα δροσερό ρόφημα για τις ζεστές μέρες που έρχονται !

ΥΛΙΚΑ :

4  Λεμόνια
75 γρ άχνη ζάχαρη ή μέλι
2 κουταλιές φρέσκο τζίντζερ (πιπερόριζα)
1/2 κουταλάκι σκόνη Κρόκου Κοζάνης (ακόμη λιγότερο για όσους δεν τον συνηθίζουν)

ΕΚΤΕΛΕΣΗ :

Βάζετε το χυμό από τα λεμόνια, τη ζάχαρη και λίγο αλάτι (κατά βούληση) σε μια κανάτα. Περνάτε το τζίντζερ από τον τρίφτη και μετά από πρέσα σκόρδου για να βγάλει το χυμό του. Προσθέτετε μόνο το χυμό μαζί με τον Κρόκο Κοζάνης και 500ml κρύο νερό στην κανάτα. Σερβίρετε σε μικρά ποτηράκια με αλάτι στο χείλος (βρέχετε το ποτήρι και το πιέζετε σε αλάτι για να κολλήσει) και άφθονο πάγο.

ΠΗΓΗ :http://www.safran.gr/recipes.asp?cat=7&rec=28

 

ΤΑΚΗΣ ΒΑΡΒΙΤΣΙΩΤΗΣ - "AΠ' ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ ΤΗΝ ΠΑΡΕΛΑΣΗ"

«Απ’ των θαυμάτων την παρέλαση

Μες στη ζωή μου

Περισυλλέγω μόνο

Την έκλυση της αστραπής

Των διαβατάρικων πουλιών την τρυφερότητα

Τις άγριες βιολέτες της καταιγίδας

Τα χιόνια που σωριάζονται

Χρόνια πια τώρα μες στους καθρέφτες

Τ’ άστρα που εκπέμπουν όσες φωνές

Έχουν σωπάσει για πάντα

Τα κίτρινα δάχτυλα του καπνού

Το άρωμα της λύπης

Που αναδύνουν

Τα σβησμένα λιθάρια

Το δάκρυ το αναντικατάστατο

Που λάμπει

Μέσα στην καρδιά της αγαπημένης»

(" Όχι πια δάκρυα" Εκδ. Κέδρος)