ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ...

 

 

“Κλωνάρια λέξεων αδημονούν για Μάιο. 

Καθώς δραπέτες φωτοστέφανων του Angelico μια θέση αγίου 

διεκδικούν μέσα στο ποίημα.”

 

(Ο. Ελύτης, Εκ του πλησίον)

 

ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΙΣΤΟΡΙΚΗΣ ΠΗΓΗΣ ΣΤΗ Γ' ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ - ΤΡΙΚΟΥΠΗΣ VS ΔΗΛΙΓΙΑΝΝΗΣ

 

Αφού μελετήσετε την ακόλουθη πηγή και με βάση όσα γνωρίζετε να συγκρίνετε το πρόγραμμα του Χαρίλαου Τρικούπη με τις  θέσεις του αντιπάλου του Θεόδωρου Δηλιγιάννη.

 

Τρικούπης και Δηλιγιάννης

 «Η αντίθεση ανάμεσα σ’ αυτούς τους δύο πολιτικούς δε μπορούσε να γίνει μεγαλύτερη. Ο Τρικούπης ήταν ένας δυτικόφιλος μεταρρυθμιστής, ανυπόμονος να στερεώσει και να αναπτύξει την Ελλάδα οικονομικά και πολιτικά, πριν εμπλακεί σε αλυτρωτικές περιπέτειες. Ο Δηλιγιάννης όμως, απόγονος μιας εξέχουσας οικογένειας της Πελοποννήσου, ήταν ένας αποφασισμένος υποστηρικτής της «Μεγάλης Ιδέας».

 

                               R. Clogg, Σύντομη Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας

 

Ο συγγραφέας της παραπάνω πηγής αντιδιαστέλλει το πολιτικό πρόγραμμα του Χαρίλαου Τρικούπη με εκείνο του αντιπάλου του Θεόδωρου Δηλιγιάννη. Κατά τη δεκαετία 1885 - 1895 οι δύο αυτοί πολιτικοί εναλλάσσονταν στην εξουσία στο πλαίσιο του συστήματος που ονομάστηκε δικομματισμός. Αρχικά, τονίζεται ότι οι διαφορές μεταξύ τους  ήταν μεγάλες. Ο Τρικούπης είχε ως στόχο τη δημιουργία ενός σύγχρονου και οικονομικά ανεπτυγμένου κράτους, σε μια εποχή που η βιομηχανική επανάσταση είχε επικρατήσει στις δυτικοευρωπαϊκές χώρες. Πράγματι, επί πρωθυπουργίας του κατασκευάστηκαν σημαντικά έργα υποδομής, όπως η διώρυγα της Κορίνθου και η επέκταση του σιδηροδρομικού δικτύου, με βαρύτατες ωστόσο οικονομικές συνέπειες. Στον στρατιωτικό τομέα υποστήριζε ότι η Ελλάδα έπρεπε να θωρακιστεί αποτελεσματικά, πριν εμπλακεί σε αλυτρωτικές περιπέτειες. Γι' αυτό το λόγο ανασυγκρότησε τις ένοπλες δυνάμεις και επιδίωξε την ειρηνική συνύπαρξη με την Οθωμανική αυτοκρατορία. 

 Από την άλλη πλευρά, ο συγγραφέας παρουσιάζει τον Δηλιγιάννη ως θερμό υποστηρικτής της «Μεγάλης Ιδέας». Ο πελοποννήσιος πολιτικός στρεφόταν ενάντια στην πολιτική του Τρικούπη, καθώς θεωρούσε ότι πλήττει τα μεσαία και κατώτερα κοινωνικά στρώματα με την υπερβολική φορολόγηση. Επιπλέον, όταν το 1896 ξέσπασε επανάσταση στην Κρήτη, ο Δηλιγιάννης πιεζόμενος από την κοινή γνώμη, που εμπνεόταν από αλυτρωτικά αισθήματα, έστειλε στρατό στο νησί. Η ενέργεια αυτή όμως θεωρήθηκε από τους Οθωμανούς ως αφορμή για την κήρυξη του πολέμου του 1897, στον οποίο η Ελλάδα υπέστη ταπεινωτική ήττα. 

Συμπερασματικά, και οι δύο πολιτικοί άνδρες ήρθαν αντιμέτωποι με τα φλέγοντα προβλήματα της εποχής τους , οικονομικά και πολιτικά. Δεν κατάφεραν ωστόσο να αποτρέψουν την οικονομική κατάρρευση του κράτους (πτώχευση, ΔΟΕ), ούτε να διαχειριστούν αποτελεσματικά τις εθνικές διεκδικήσεις.

 

 

"ΑΠΟΙΚΙΟΚΡΑΤΙΑ" - ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΠΗΓΗΣ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ Γ' ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ

ΕΡΩΤΗΣΗ :

Με βάση την ακόλουθη πηγή και τις ιστορικές σας γνώσεις να παρουσιάσετε τα αποτελέσματα της αποικιοκρατίας, τόσο για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες  όσο και για τους λαούς της Ασίας και της Αφρικής.

 

Οι ευρωπαϊκές δυνάμεις σε όλη την περίοδο της αποικιοκρατίας εφάρμοσαν απάνθρωπες συνθήκες εργασίας, βασανιστήρια και δουλεία απέναντι στους λαούς των αποικιών τους. Στο πλαίσιο αυτής της εκμετάλλευσης, οι Ευρωπαίοι κέρδισαν σημαντικά οφέλη από το μεγάλο ορυκτό πλούτο των χωρών αυτών. Επίσης, οι αποικιοκρατικές δυνάμεις συμπεριφέρονταν στους γηγενείς σαν να επρόκειτο για κατώτερα όντα και τους στερούσαν βασικά αγαθά. Το πιο τρανταχτό παράδειγμα είναι ο βασιλιάς Λεοπόλδος του Βελγίου, ο οποίος απέκτησε μέσω της διάσκεψης του Βερολίνου, το 1885, το Κονγκό ως ατομική ιδιοκτησία. Από το 1885 μέχρι το 1908 που αποχώρησε, συνολικά σκότωσε 10 εκατομμύρια ιθαγενείς καθώς δεν συγκέντρωναν αρκετές ποσότητες καουτσούκ.

Η αποικιοκρατία και οι συνέπειες της στην Αφρική,  Κύριλλος Παρθενίδης

ΑΠΑΝΤΗΣΗ :

Η πηγή έχει ως θέμα την αποικιοκρατία και τις συνέπειές της τόσο για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες  όσο και για τους λαούς της Ασίας και της Αφρικής. Το αποικιοκρατικό φαινόμενο, δηλαδή η  προσπάθεια απόκτησης αποικιών από τις ισχυρές ευρωπαϊκές δυνάμεις,  εκδηλώθηκε με ένταση την περίοδο 1870-1914. Αρχικά, ο συγγραφέας τονίζει την απάνθρωπη συμπεριφορά των Ευρωπαίων απέναντι στους λαούς των αποικιών τους, οι οποίοι αντιμετωπίστηκαν σαν να ήταν κατώτεροι και μετατράπηκαν, σχεδόν, σε δούλους. Θεωρήθηκαν άγριοι και οι πολιτισμοί τους υποτιμήθηκαν. Αντίθετα επισημαίνεται ότι τα αποικιοκρατικά κράτη και οι λαοί τους είδαν τη θέση τους να ενισχύεται με την κατάκτηση αποικιών. Οι Ευρωπαίοι απομύζησαν τις αποικίες και πολλοί στις ευρωπαϊκές κοινωνίες καρπώθηκαν μέρος αυτού του πλούτου. Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα που αναφέρει η πηγή για το βασιλιά του Βελγίου, ο οποίος δε δίστασε να σκοτώσει εκατομμύρια ιθαγενείς, καθώς θεωρούσε ότι δεν απέδιδαν οικονομικά . Πράγματι, λοιπόν, οι αποικίες σφραγίστηκαν από την αποικιοκρατία, ενώ οι Ευρωπαίοι έφτασαν στην πολιτισμική αλαζονεία. 

 

 

 

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ !

Του Γενάρη το φεγγάρι μοιάζει σαν μαργαριτάρι !

 

"Moon Madness" - Andrew Wyeth